Pióro wieczne – jest to narzędzie służące do pisania na kartce papieru, gdzie ciekły atrament służy jako materiał pisarski. Ciecz ta spływa dzięki sile grawitacji poprzez mechanizm zwany kapilar (inaczej spływak) do końcówki z metalu, która znana jest pod pojęciem „stalówki”.

 

pióro wieczne

 

W niektórych krajach używanie pióra wiąże się z określaniem prestiżu. Pióra wieczne bowiem osiągają gigantyczne ceny, mogą być wykonane nawet ze złota. Obecnie jednak coraz rzadziej używa się tego przedmiotu, ze względu własnie na cenę, ludzie częściej korzystają z długopisu. Zaleta pisania piórem jest taka, że nasza ręka nie męczy się, nacisk jest zdecydowanie mniejszy niż w przypadku korzystania z długopisu, dodatkowo estetyka pisanych znaków jest bardziej elegancka i estetyczna. Pióro wieczne posiada różne stalówki, w zależności od przeznaczenia i gustu użytkownika

 

Podział stalówki:

STALÓWKI PROSTE

EF/XF – bardzo cienka (0,4 mm)

F – cienka (0,6 mm)

M – średnia (0,8 mm)

B – szeroka (1 mm)

BB – podwójnie szeroka (1,2 mm)

BBB – potrójnie szeroka (1,4 mm)

STALÓWKI UKOŚNE

OM – ukośna średnia

OB – ukośna szeroka

OBB – bardzo szeroka

Przeznaczenie

LH – dla użytkowników leworęcznych

A, MK – dla początkujących i dzieci

 

W piórach występują dwie metody napełniania, pierwsza najbardziej powszechna to korzystanie z naboi (są to wkłady wypełnione atramentem, otwór zamknięty jest małą kuleczką, która w momencie włożenia naboju do pióra zostaje wepchnięta do środka). Druga metoda to bardzo stara i używana od wieków praktyka naciągania tuszu za pomocą kałamarza (w tym wypadku zanurzamy do niego stalówkę, aby tusz dostał się na nasze pióro). Metoda ta jest o tyle kłopotliwa, że czynność tą trzeba często powtarzać.

Kilka słów o historii, ciekawostką jest fakt, że wieczne pióro zostało wynalezione wcześniej niż popularny ołówek. Pierwsze egzemplarz jaki udało się odnaleźć, miało miejsce już w 1922 roku w grobowcu Tutenchamona. Najbardziej popularne były pióra gęsie, jednak ich największą wadą była konieczność częstego ścinania końcówki, która podczas pisania ścierała się.

Dopiero w 1822 roku miała początek masowa produkcja pióra, wszystko to dzięki Samuelowi Harrisownowi, który 42 lata wcześniej zbudował pierwszy prototyp pióra. Dalsze modyfikacje przeprowadził Lewis Waterman, poprawiając konstrukcje i wdrażając system zasilania kanalikowego, którego zadaniem było zapobieganie robieniu popularnych „kleksów”. Kolejnym ważnym momentem w dziedzinie produkcji pióra, było wynalezienie nowych materiałów do wytwarzania korpusów. Ostatnią innowacją było stworzenie przez firmę Parker systemu, dzięki któremu ze stalówki nie ścieka atrament.

Do dzisiaj liderami na rynku wiecznych piór pozostają dwaj rywalizujący ze sobą producenci: Parker i Waterman

 

 

 

Comments

comments